Enkele foto's

Hier enkele hoogtepunten van de reis !

Arrivé!

Hier volgt het voorlopig laatste bericht voor de blog! Want ja, ze zijn allemaal weer terug van waar ze vandaan komen: de Touareg Trail gangers- 2011 edition. Vanmorgen om 6u kwam ik ze allemaal tegen bij Brussel Airport, de meesten in Touareg t-shirt en allemaal zeer voldaan natuurlijk. Dat, en zeer harig, kleverig en soms zelfs ruikend. Zo'n nachtje vliegtuig doet ze geen goed! Natuurlijk waren de Afrikareizigers ook behoorlijk bruin (jaloers!).
Mijn lieve ouders vonden het onthaal met bloemen, taaikoek en stroopwafel erg leuk en lekker, en daarna was het snel naar huis om nog even wat uurtjes slaap te pakken. Ik heb dat inmiddels ook gedaan, maar wilde jullie toch even laten meegenieten van hoe ik team rood aantrof op het vliegveld. Zie de foto dus!

Ik hoop snel wel een zooi foto's te kunnen plaatsen van de camera van Daan en Caroline, dus dan krijgen jullie die nog te zien!

En voor nu: bedankt voor het meelezen en meegenieten!!!

With love,

Flo

De eindstreep bereikt

Lieve lezers,

Het is zover: de eindstreep is bereikt! Vanmiddag om 15:00 ontving ik het volgende bericht:

'Gearriveerd in Grand Popo, spectaculaire aankomst

in convooi met alle 2cv's. In lange rij langs de zee

gezet en toen met z'n allen tegelijk de zee in gesprint.

Zeewater is lauw en hoge golven en flinke stroming.

(red.: zie afbeelding voor een sfeerimpressie van het

strand van Grand Popo.... JALOERS!)

Veel foto's gemaakt iedereen. Echt een ontlading!

Zitten nu onder afdak en hebben lekker geluncht met

kip en rijst ed. Vruchtjes toe. Laurent is helemaal

emotioneel dat hij het heeft gehaald, na dikke

lasreparatie van gisteravond'. (red.: ja dat klopt,

gisteravond kreeg ik een berichtje dat het chassis (!)

van team blauw was gebroken... en dat de auto door

daan en caro werd getrokken.. heftig! maar kennelijk

is het goedgekomen! Mooi zo!)

En verder nog:

'Didier is erg trots dat hij geen schade heeft gehad

en zonder hulp over het strand en losse zand kan

rijden. Motorboys Jason en Rene krossen als dolle

kinderen over het strand. Tis hier echt fantastisch.

En toch willen we erg graag naar huis naar jullie (red:

ahhhhhhhhhhhh!!!!) We gaan nu maar even siesta

houden.'

Anyway, de eindstreep zoals die officieel was bedacht aan het strand in Benin is dus behaald!!! Morgen is het natuurlijk weer afscheid nemen van de autootjes, want die moeten natuurlijk ooit wel terugkomen... En gaan de teams zich weer opmaken voor de aller-allerlaatste reis: die terug naar het noorden naar Brussel. Ze vliegen vanaf Cotonou in Benin, vluchtnummer SN 264 voor wie het leuk vindt om het te volgen. Ik wil alle teams een hele veilige reis terug wensen, en hoop ze zondagochtend te mogen verwelkomen. Ja, ik zal foto's maken ;)

With love,

Flo

Op naar Benin!

Lieve lezers,

De teams zijn onderweg naar Benin! Dit is het allerlaatste land dat zij zullen aandoen voordat de reis terug naar huis begint.... so sad! De reizigers zullen vanavond overnachten in Abomey, maar dat is wel nadat ze zo'n 195 km hebben afgelegd. Er is soms wat asfalt onderweg, maar met name dirt roads. En dat laatste is natuurlijk het allerleukst, aldus team rood. Deze weggetjes leiden langs kleine dorpjes en daar is natuurlijk altijd genoeg te zien... of moet ik zeggen dat het omgekeerde misschien waar is?? Lijkt mij in ieder geval geweldig om te zien: een hele kolonne van oude 2cv's, rood van het Afrikaanse stof, die langs je huisje scheurt.

Vanmorgen hebben de teams een ochtendwandeling gemaakt met een gids om wat planten te bekijken. ZOals gezegd is Togo veel groener dan de andere Afrikaanse landen die er tot nu toe bezocht waren, en iedereen geniet er met volle teugen van. Onder de bomen waait regelmatig een briesje waardoor het koeler aanvoelt, hoewel de vochtigheidsgraad wel weer voor een behoorlijk klam gevoel zorgt.. Er zijn ook al heel veel vlinders gespot!

Ook het eten gaat nog goed, de aardige inwoners van Togo maken de heerlijkste gerechten klaar, waar vooral Caro goed van kan smullen. ZO kregen de teams een soort wraps gemaakt van gemalen grote wortels, die ze met de hand door een saus konden halen. (red.: zou je nog wel met je handen eten als je zelf zo smerig bent???)

Het laatste bericht was dat er weer een motor was geweest met pech, maar dat het technisch team hem weer aan de praat had gekregen. Ik kan me voorstellen dat als je zo'n end aflegt en dan ook nog op zulke wegen moet rijden, een paar auto's of motoren met pech wel heel normaal zijn. Toch fijn dat hopelijk alle teams de eindstreep zullen halen! Laurent is ook blij, die heeft namelijk weer een nieuwe draagarm (een watte??)...

Ik ben benieuwd waar de teams terechtkomen vanavond. Om toch een beetje een idee te krijgen, heb ik een foto bijgevoegd van de huidige koning van Abomey en zijn vrouwen. Nice! MIsschien komen pap en mam wel net zo bruin terug...

With love,

Flo

Togo en de laatste loodjes

Hoi beste lezers,

Allereerst excuses: ik heb de blog een beetje verwaarloosd. Maar er zijn genoeg sms'jes binnengekomen om een goede samenvatting te geven van de avonturen de afgelopen paar dagen, dus niet getreurd!

De teams zijn nu al een paar dagen in Togo, omdat ze in dit land helemaal naar het zuiden afzakken voordat ze doorsteken naar Benin. Togo is verreweg het mooiste land volgens de Afrika-gangers; het is ontzettend groen, vaak gewoon jungle, en er zijn allerlei dieren te zien en grote mierenhopen langs de weg. De mensen zijn verder ook heel aardig (maar wel opdringerig, maar dat is natuurlijk gewoon Afrikaans). Er wordt veel uitgedeeld aan de kindjes, maar de spullen beginnen nu wel een beetje op te raken. Dat mag natuurlijk: nog maar een paar dagen te gaan!

Maandag hebben de teams over 'mooie tracks' gereden (??) dwars door de jungles van Togo, van Mango (jaja) naar Sokode. Die avond was een bivak gepland, maar uiteindelijk is iedereen bij elkaar gekomen op een groot veld, omdat de organisatie had doorgegeven dat er een varken zou worden gebraden! Maar, toen iedereen er was en lekker was gemaakt, bleek dat het feest niet doorging.... gelukkig hadden de oudjes van team rood wat zakjes gekocht bij de Beversport, van dat droge eten dat met kokend water klaar te maken is. Dus, zij hadden nasi voor het avondeten! Boffen. Het veld bevond zich middenin een Tiek bos (zie afbeelding) en er werd een groot kampvuur gemaakt.

Dinsdag moesten de teams naar Okou. Onderweg moesten er steile hellingen beklommen worden met de geitjes (maar als we de naam moeten geloven dan moet dat toch wel goedkomen!). Niet alle geitjes waren hier even goed in, dus natuurlijk was team rood met de dubbele motor er om ze om hoog te trekken (papa ook weer gelukkig). 1 voordeel van de jungle is wel dat het een stuk koeler is dan in de open velden. Toch is het flink zweten: Caroline vertelde smakelijk over hoe de meesten er nu uitzien: een mengsel van zweet, zonnebrand, rood stof en zand in kleren en op de huid, wat haast niet meer eraf te wassen is. Maar, Daan en Caro houden wel van vies zijn en die genieten er met volle teugen van (heerlijk). Dinsdagavond hebben de teams weer wat bijzonders meegemaakt: slapen bij de nonnen! Op de binnenplaats van het klooster werd het eten geserveerd, en vervolgens konden de teams naast het klooster hun tent opzetten. Op het menu? Spaghetti Carbonara (jongensss dat kan toch niet zo middenin Afrika)..

Vandaag een smsje ontvangen terwijl de teams onderweg waren (tour van 250 km!). Team blauw heeft toch flink wat problemen met de auto. Was het eerste een kapotte schokdemper, nu hebben de remmen het praktisch begeven. De reparaties zorgen voor aardig wat oponthoud, maar de teams hoeven gelukkig niet heel ver te rijden deze laatste dagen. Plus Daan heeft natuurlijk gewoon veel verstand van eendjes en die krijgt ze altijd weer aan de praat.. Go daddy! Vanavond is er weer een bivak op de agenda. De motorboys, team blauw en rood en team didier rijden samen.... veel succes teams!

ZO, dat was het weer, we zijn weer helemaal bijgewerkt. Op naar de laatste paar dagen, want zondagochtend vroeg staan onze bruine Afrikanen gewoon weer op Brussel Airport. En dan is het avontuur weer voorbij.......... noooooo! Maar ik kan niet wachten om alle verhalen 'live' te horen, en natuurlijk de foto's te zien.

Wordt vervolgd!

Flo

Yesss ze zijn gespot!

Ja hoor, het is ze gelukt: onze Afrika gangers hebben olifanten gezien! En hoe... op de safari moesten de eendjes dwars door hoog gras rijden, waarbij er geen hand voor ogen was te zien (wij kennen het gevoel na de mist van de afgelopen dagen... denk er dus dan alleen nog een lekker temperatuurtje bij en wij zijn er ook!). De GPS was dus de oplossing om nog veilig het park uit te komen (red.: ik weet zeker dat mama het heeeeeel leuk vond om de hele tijd met d'r neus op de GPS gedrukt te zitten.....)

En toen zagen ze ze! De olifanten. Naar eigen zeggen zijn ze super dichtbij gekomen en hebben ze gefilmd. Van tevoren waren ze nog wel bang dat de olifanten erg zouden reageren op de felrode kleur van de auto (want kennelijk reageren olifanten op rood met agressief gedrag... fijn om te weten), maar het liep goed af. De olifant schrok wel, maar Daan en Caro eigenlijk ook wel (red.: ahhhh).

Naast de dikke viervoeters hebben de geitjes en teams nog kennis gemaakt met een stel apen, wat herten en een kleine krokodil (nu moet ik spontaan aan dat ene zomerliedje denken: weet je wat ik wil, een opblaaskrokodil....etc).

Gisteravond (zaterdag) hebben de teams weer in een kamp overnacht: de laatste nacht in Burkina. Bij het verzamelen in het kamp werd het eerste slachtoffer geconstateerd: de motor van Berend (?) is gecrasht na een duik in een groot gat. Hij is onherstelbaar beschadigd, maar gelukkig heeft het ondersteunend team van de Touareg Trail een reserve motor bij zich! (red.: ze zijn ook OVERAL op voorbereid). Fijn, Berend! En nu wat voorzichtiger doen graag. Het menu van de avond bestond uit tomatensoep en rijst met kipsaus. Oja en een puddinkje toe (houdt het dan nooit op!!!). Het laatste bericht van de dag was dat de oudjes van team rood en blauw bij de tent zaten met de motorboys, die ze alweer geadopteerd hebben natuurlijk (voor degenen die het nu niet snappen: vraag ze later nog maar eens naar hun Dakar avonturen voorgaande jaren).

Vanmorgen zijn de teams om 5 uur 's ochtends weer vertrokken vanuit het kamp, want ze hadden een lange dag vandaag. 370 km met 'slechte pistes' (red.: wat is dat???), plus de grensovergang bij Togo waar toch wel wat oponthoud wordt verwacht. Dat komt mede doordat mijn lieve oudjes nog geen visum voor Togo hebben kunnen regelen voorafgaand aan de reis.. handiggg. maar ik heb niks gehoord, dus als het goed is, is het goed afgelopen! (red.: dat, of ze zitten nu ergens in een cel van 2x2 te huilen, terwijl de eend gestript wordt voor alles wat 'ie waard is...).

Ik hoop dat de teams goed aankomen bij het eindpunt van vandaag, en dat ze maar weer lekker te eten krijgen. Tot slot nog een kleine toevoeging direct van de bron (van Daan):

19 november om 23:46 (jaja)

'Technisch team heeft veel werk. Daan en Laurent ook met de blauwe eend.'

With love!

Flo

nog 1 week...

Hallo lezers,

Ik heb het even laten afweten maar moet er nu toch echt aan geloven: de volgende blog. Het laatste bericht was dat de avonturiers bij Lake Tengrela waren aangekomen op donderdag, en daar tussen de nijlpaarden hebben gevaren! Die avond kreeg ik nog even het menu doorgesms't : pasta salade vooraf, gevolgd door ratatouille met rijst (dat laatste komt dan in ieder geval nog in de richting van Afrikaans eten!!!) Jongens, waar zijn de gebakken kamelenhoofden?!

De geitjes rijders zijn ook nog verwend met een optreden tijdens het eten; dans en muiek op hele grote xylofoons, door de lokale bevolking. Het werd goed ontvangen maar ondertussen wilden de meesten toch wel erg graag naar bed..... maarja dat is dan ook weer zo onbeleefd!!!

De volgende dag was het op naar Leo. Mijn handige ouders hadden een omleiding gemist en Laurent bevond zich opeens met zijn eendje in het water (is daar wat mis mee?) en Daan kon handig van de situatie gebruik maken om zijn four-wheel-drive te testen. Laurent dus weer veilig op de kant. Daan: 'kijk daar houden wij nou van'

Natuurlijk is het nog steeds super warm, dus daar beginnen we maar niet te vaak over... oeps. Het eten en de hitte valt sommigen wel verkeerd, aldus Daan en Caro: er waren al aardig wat 'buikpatienten' de afgelopen dagen. Maar, de ras-Afrikanen (a la mijn ouders) hebben er nog geen last van gehad. Niet meer dan normaal, in ieder geval.... :)

Vrijdagavond hebben ze doorgebracht in een half bivak kamp, met wederom slechts een paar douches voor de hele kolonne. Daan en Caro: 'ach, wij vinden vies zijn wel leuk'. Juist ja. Op de planning stond om vandaag (zaterdag) de grens met Togo te passeren, maar die plannen zijn gewijzigd! Vanmorgen kreeg ik een berichtje dat besloten is nog even in Burkina te blijven om een wild park te bezoeken: en hopelijk wat olifanten te zien! Dat was eigenlijk wel zo fijn, want niemand had echt goed geslapen.... in de bivak klonk namelijk een vogel als een wekker alarm, volgens les parents, waardoor iedereen de halve nacht wakker is gebleven. Dat is het leven jongens!

Verder is nog gerapporteerd dat de eerste kindjes met hongerbuikjes zijn gesignaleerd. Hele zakken lollies worden er uitgedeeld aan deze kindjes, die altijd heel erg lief zijn voor de teams. Verwen ze maar goed jongens! (en het scheelt kilo's in de auto's natuurlijk)

Vanavond krijg ik te horen of de olifanten gespot zijn, dus ik laat het jullie nog weten!

With love,

Flo