maandag 5 november 2012
zondag 4 november 2012
ZOals beloofd...
Hallo trouwe blogvolgers!
hier wat foto's van team Rood en Matgeel in het mooie Marokko. Enjoy!
hier wat foto's van team Rood en Matgeel in het mooie Marokko. Enjoy!
zaterdag 3 november 2012
De finale...
Ja hoor..... het zit er al weer bijna op!
Ik zou er graag een heel verhaal omheen breien, maar het komt er gewoon op neer dat de teams vanaf Spanje niet meer zo uitgebreid verslag hebben gedaan als eerst... and who can blame them! Natuurlijk was er in Marokko veel meer te ontdekken en te vertellen aan het thuisfront. Dat neemt niet weg dat er elke dag nog wel een update kwam! Zo klaagde Caroline tot mijn grote verbazing over de 'lauwe, vreemde gerechtjes' die de Spanjaarden tapas noemen, dat zij daar echt niet van kon genieten. Daarnaast natuurlijk elke dag een update over de buiken van team Rood, die gelukkig vandaag helemaal genezen zijn.
Hoewel het weer niet echt geweldig was de afgelopen dagen (lees: veel regen en koud!) konden de teams toch wel genieten. De steden die zij hebben bezocht (Poitiers, Sevilla etc.) hadden veel schoons te bieden en Caro raadt het iedereen aan om ook eens in Europa deze pareltjes te ontdekken. Will do!
Voor diegenen die Facebook hebben, is waarschijnlijk ook al bekend dat op vrijdagmiddag de autoruit van de rode eend eruit vloog..... Oeps!!! Ik kreeg meteen een sms'je of ik even een 2cv garage kon opsporen die het ruittype op voorraad had... uhm nee ik moet werken mam. Bij gebrek aan bericht van mij, werd er naarstig op zoek gegaan naar een garage, maar helaas. Nergens een 2cv voorruit te vinden... nee duh! Oldtimer! Dus, handige henkie Daan heeft toen maar de achterruit eruit gesloopt en in plaats daarvan als voorruit gebruikt... Kan dat dan? Ja dat kan. Beetje tape, en wellicht een bijrijder die de ruit op zijn plek moest houden? Ik weet het niet. Dit hield in ieder geval de ergste regen tegen, want het goot nog steeds en de eend is sowieso al niet bekend om zijn comfort... arme ouders.
En toen was het zaterdag, en kreeg ik een sms'je dat er nog 500 km op de Tom staat! Met het tempo van de eenden/geitjes betekent dat dat team Rood tegen de avond op de stoep staat. In welke staat, dat moeten we nog even bekijken. Maar ze zijn straks thuis, en ik zal ze even tackelen voor nog wat extra foto's. Voorlopig dus het laatste bericht, maar hou de blog in de gaten voor wat actieplaatjes!
Bedankt voor het volgen van dit avontuur, en tot de volgende... want die zal er wel weer zijn!
With love,
Flo
Ik zou er graag een heel verhaal omheen breien, maar het komt er gewoon op neer dat de teams vanaf Spanje niet meer zo uitgebreid verslag hebben gedaan als eerst... and who can blame them! Natuurlijk was er in Marokko veel meer te ontdekken en te vertellen aan het thuisfront. Dat neemt niet weg dat er elke dag nog wel een update kwam! Zo klaagde Caroline tot mijn grote verbazing over de 'lauwe, vreemde gerechtjes' die de Spanjaarden tapas noemen, dat zij daar echt niet van kon genieten. Daarnaast natuurlijk elke dag een update over de buiken van team Rood, die gelukkig vandaag helemaal genezen zijn.
Hoewel het weer niet echt geweldig was de afgelopen dagen (lees: veel regen en koud!) konden de teams toch wel genieten. De steden die zij hebben bezocht (Poitiers, Sevilla etc.) hadden veel schoons te bieden en Caro raadt het iedereen aan om ook eens in Europa deze pareltjes te ontdekken. Will do!
Voor diegenen die Facebook hebben, is waarschijnlijk ook al bekend dat op vrijdagmiddag de autoruit van de rode eend eruit vloog..... Oeps!!! Ik kreeg meteen een sms'je of ik even een 2cv garage kon opsporen die het ruittype op voorraad had... uhm nee ik moet werken mam. Bij gebrek aan bericht van mij, werd er naarstig op zoek gegaan naar een garage, maar helaas. Nergens een 2cv voorruit te vinden... nee duh! Oldtimer! Dus, handige henkie Daan heeft toen maar de achterruit eruit gesloopt en in plaats daarvan als voorruit gebruikt... Kan dat dan? Ja dat kan. Beetje tape, en wellicht een bijrijder die de ruit op zijn plek moest houden? Ik weet het niet. Dit hield in ieder geval de ergste regen tegen, want het goot nog steeds en de eend is sowieso al niet bekend om zijn comfort... arme ouders.
En toen was het zaterdag, en kreeg ik een sms'je dat er nog 500 km op de Tom staat! Met het tempo van de eenden/geitjes betekent dat dat team Rood tegen de avond op de stoep staat. In welke staat, dat moeten we nog even bekijken. Maar ze zijn straks thuis, en ik zal ze even tackelen voor nog wat extra foto's. Voorlopig dus het laatste bericht, maar hou de blog in de gaten voor wat actieplaatjes!
Bedankt voor het volgen van dit avontuur, en tot de volgende... want die zal er wel weer zijn!
With love,
woensdag 31 oktober 2012
Espagna!
Lieve lezers,
Na de laatste blog is er weer een hoop gebeurd, dus we gaan snel door! Maandagavond zijn de teams in Larache aan de Atlantische Oceaan, waar het weer niet helemaal meezit (gewoon heel slecht dus!).
De volgende dag krijg ik een mail van Caro, en tja... daar gaan we gewoon gebruik van maken!:
Wij zitten in hotel in Larache . Hotel Espana. Heel de dag regen , gelukkig niet ver gereden , buiken gaan weer wat beter maar blijven gevoelig. We boeken een boot voor morgen van Tanger naar Algecerias in Spanje . We kijken dan hoe het weer daar is en bepalen dan wel hoe we verder reizen. Net lekkere kruiden gekocht voor een lekker gerecht: kefta. Heerlijk ruikend winkeltje. Het wordt steeds chaotischer naarmate we noordelijker komen, wat maken ze toch een rotzooi van zo'n mooi land. Zonde. Wij gaan zo maar een restaurantje zoeken ( ja alweer ) xx.
WOensdag nemen de teams dus de boot naar Spanje en zit het stukje avontuur in Marokko er alweer op. Het weer is in Spanje een stukje beter dus (weliswaar met jas) met dak open in de eend.
Woensdagavond alweer en het bericht komt binnen dat de teams in Sevilla zijn aanbeland! Hotel Dona Mandela, helaas kan ik de foto's van de Whatsapp niet uploaden op dit moment ,maar geloof me als ik zeg dat het een mooi hotel is met mooie mannen... :3
De komende dagen is het dus door Spanje naar het noorden rijden en hopen op blijvend mooi weer. Hopen dat de laatste dagen van de reis ook goed gaan bevallen!
Tot slot nog wat foto's...
.JPG)
.JPG)
TOt het volgende bericht!
With love,
Flo
Na de laatste blog is er weer een hoop gebeurd, dus we gaan snel door! Maandagavond zijn de teams in Larache aan de Atlantische Oceaan, waar het weer niet helemaal meezit (gewoon heel slecht dus!).
De volgende dag krijg ik een mail van Caro, en tja... daar gaan we gewoon gebruik van maken!:
Wij zitten in hotel in Larache . Hotel Espana. Heel de dag regen , gelukkig niet ver gereden , buiken gaan weer wat beter maar blijven gevoelig. We boeken een boot voor morgen van Tanger naar Algecerias in Spanje . We kijken dan hoe het weer daar is en bepalen dan wel hoe we verder reizen. Net lekkere kruiden gekocht voor een lekker gerecht: kefta. Heerlijk ruikend winkeltje. Het wordt steeds chaotischer naarmate we noordelijker komen, wat maken ze toch een rotzooi van zo'n mooi land. Zonde. Wij gaan zo maar een restaurantje zoeken ( ja alweer ) xx.
WOensdag nemen de teams dus de boot naar Spanje en zit het stukje avontuur in Marokko er alweer op. Het weer is in Spanje een stukje beter dus (weliswaar met jas) met dak open in de eend.
Woensdagavond alweer en het bericht komt binnen dat de teams in Sevilla zijn aanbeland! Hotel Dona Mandela, helaas kan ik de foto's van de Whatsapp niet uploaden op dit moment ,maar geloof me als ik zeg dat het een mooi hotel is met mooie mannen... :3
De komende dagen is het dus door Spanje naar het noorden rijden en hopen op blijvend mooi weer. Hopen dat de laatste dagen van de reis ook goed gaan bevallen!
Tot slot nog wat foto's...
TOt het volgende bericht!
With love,
Flo
maandag 29 oktober 2012
Rectificaties en andere rect- dingen...
Weer een paar dagen verder en voor het eerst in deze reis zijn de teams aardig 'in de lucht' of te wel goed te bereiken via onze digitale snelweg. En dat hebben we geweten! Op de Facebook van Caro komen nu de eerste foto's binnen en mijn inbox werd gespamd met zip-folders vol met bestanden... nouuuu zo gek maken we het nou ook weer niet, maar we hebben weer wat te melden!
We beginnen bij afgelopen vrijdagavond, wanneer ik een berichtje binnenkrijg dat team rood met de eerste echte buikgriep op bed ligt... nee toch! De Norrit (sluipreclame!) wordt uit de tassen opgegraven (nooit nodig gehad! jaja) en het team gaat vroeg naar bed. Op dat moment wordt er nog gesproken over mogelijk ontzette magen door het vele gehobbel onderweg. Zaterdag lijkt het goed te gaan, er komt een (kort) bericht binnen dat de teams in de bergen rijden, waar het wel wat fris is. Zo fris zelfs, dat nog geen uur later de vraag komt of ik even de weersverwachting van de komende dagen kan opzoeken op internet... hoezo dat dan?? Nou, laten we zeggen dat het niet al te warm is in Noord-Marokko. Goed, de vriestemperaturen van ons kikkerlandje redden ze niet, maar de voorspellingen laten veel wolken, regen en een matige temperatuur van max 20 graden zien... getsie!
Op zondag wordt het alleen maar erger...de teams hebben de nacht doorgebracht in een hotel, wat wel erg veel herrie voortbracht...
wat bleek: de kamers werden nog net niet per uur betaald! (en dit is een cryptische manier om te zeggen dat het gewoon een 'hoerenkeet' blijkt te zijn, zoals Caro haarfijn verwoordt)
De teams hebben snel de biezen gepakt op deze dag, die officieel natuurlijk een rustdag hoort te zijn, en zijn onderweg naar Fes wanneer ik het volgende bericht krijg. Of ik niet toevallig even kan googelen naar een goed hotel, zodat ze een keer flink bij kunnen slapen! Aggod. Natuurlijk na wat heen en weer gesms heb ik wat adresjes voor ze op de planning staan in Meknes ten westen van Fes. Nu maken ze een keer goed gebruik van het feit dat er geen deadlines zijn om de volgende dag 500 km verderop te staan (zie Dakar challenge 1 en 2 van een paar jaar geleden) en vrij vroeg in de middag zitten ze in hotel Bab Mansoer, wordt er lekker gebadderd en zijn er de nodige fossielen en mineralen (?) ingekocht.
Vandaag (maandag) nemen de teams het er nog een dagje van in Meknes. Er is een grote medina (soort binnenstad) die ze gaan bekijken (dus in vrouwentaal: shoppen! En in mannentaal... uhhh tja... ....). Daar zijn vandaag ook wat foto's van binnengekomen. En er is een filmpje! ( Ik hoop dat ik die ook op de blog krijg) van een paar dagen geleden in de zandduinen.
De taxiritjes blijken maar een euro te kosten, dat gaat er nog net wel mee door aldus Liesbeth. De eendjes (of geitjes, sorry lieve Belgische buren) worden intussen vol vuur bewaakt, vertelt zij in haar mail. Dat gaat zelfs zo ver dat de bewakers maar wat graag de auto's tot spiegels willen oppoetsen. Laat dat nou net niet de bedoeling zijn voor de gele desert kleurige auto van het Belgische team. In Meknes is het overigens ook heel lekker thee drinken in de verschillende populaire theehuizen. Toch is er ook nog wel een cappucino te vinden, wel met 4 klonten suiker op het schoteltje.. stelletje zoetekauwen!
Ten slotte komt het bericht dat Didier een desert-air-cleaner heeft gekocht... ik als leek heb geen idee wat dat inhoudt, ik neem aan dat het iets is waarmee je de woestijn lucht schoonmaakt (slim he). Deze is eigenlijk voor een trekker (tractor voor de Nederlander?) bestemd maar een 2CV kan natuurlijk alles gemonteerd krijgen.
 |
| Niet weer een tajine meenemen pap! |
En dan nu, zoals het een goede schrijver betaamt, is het tijd voor wat rectificaties.
1. Ik kreeg zodra de teams even internet hadden, het volgende bericht van Caro: Fleur, die vieze wc foto hoort NIET bij Caren overnachting! Dus bij deze, Caren's herberg is niet vies. Boek nu ook een overnachting bij deze Australische schone! (zo goed, mam?)
2. Een sluipmail van Liesbeth (team Matgeel?) stelde me even op de hoogte dat er heel netjes een huishoudpot is gemaakt, dus dat Daan niet kan splashen met zijn geld. Dat iedereen het even weet! Nog erger: Daan houdt nauwlettend de financien in de gaten en trekt al een zuur gezicht als de lunch over de 15 euro heen gaat... waar is je vakantie spirit Daan!
En dat is het weer voor vanavond.... tot later!
With love,
Flo
vrijdag 26 oktober 2012
Iets in te halen..?
 |
| Daan bij put in Ouzina |
Ahum.. ik heb mijn taak een beetje verwaarloosd vrees ik. Ja, dat krijg je als wij gewoon keihard door moeten werken en intussen gevraagd worden om even de leuke vakantie van de oudjes bij te houden!!! We hebben het maar zwaar... en zij zeker niet!
Ik was afgehaakt bij dinsdag, toen de teams meldden dat ze een dagje op bestemming zouden blijven vanwege een zieke Didier. Gelukkig, hij is snel weer opgeknapt! Ze zijn goed verwend door de Australische herbergeigenaresse Caren die dag, en Daan en Caro hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om 'waanzinnig door de duinen te scheuren'. Klinkt goed, niet toch? Waarvan nog een leuke foto.
 |
| Les parents in de duinen |
Uiteindelijk landen de teams net onder Zagora voor de nacht (zie foto).
 |
| bivak vlak onder Zagora, met dank aan Quechua |
 |
| Ouzina, hiernaast stond hun tent. Lekkere couscous hier! |
Donderdag op vrijdag brachten de teams door in Vallei du Draa, met een geweldig uitzicht vanuit het tentje.
Ennnn we zijn aangekomen bij de vrijdag ! (vandaag). Het sms'je komt binnen dat de teams van Nekob naar Boumalne Dades rijden door de bergen, tot wel 2300 meter hoogte over 'hele smalle rotspaden'.... wel voorzichtig doen he! Het landschap was vrij kaal met veel rotspartijen. Waarvan akte. En met dit, trouwe volgers, laat ik jullie weer achter!
With love,
Flo
dinsdag 23 oktober 2012
De eerste duinen zijn gespot
Beste lezers,
Hoe graag ik jullie ook een dagje met rust zou laten.. helaas. Ik heb te mooie foto's voorbij zien komen en ook de verhalen van vandaag en gisteren moeten met jullie gedeeld worden!!! Het laatste bericht aan jullie was dat Caroline maandag een korte broek aan kon doen... en dat kan natuurlijk beter. Net na het uploaden van de afgelopen blog, rond 19:00 uur Marokkaanse tijd, kwam het bericht binnen van team Rood dat onze avonturiers geland waren bij hun overnachtplek voor die avond... en hoe!
Ze hebben maandag veel off road kunnen rijden, d.w.z. kuilen, bergen en rivieren gezien. Dit maal geen berichten over ondergelopen wegen of stinkende locals gelukkig! Wel een mooi verhaal over Didier die aan het eind van het ruige ritje zonder benzine kwam te staan.. ouch! Ze hebben natuurlijk totaal niet op de meters gelet, die mannen. (en who can blame them?)
Ze hebben maandag veel off road kunnen rijden, d.w.z. kuilen, bergen en rivieren gezien. Dit maal geen berichten over ondergelopen wegen of stinkende locals gelukkig! Wel een mooi verhaal over Didier die aan het eind van het ruige ritje zonder benzine kwam te staan.. ouch! Ze hebben natuurlijk totaal niet op de meters gelet, die mannen. (en who can blame them?)
Thank god voor de tweede motor in het eendje van Daan en daardoor de horse powers van een dikke jeep, want die mocht Didier en Liesbeth vervolgens 15 km achter zich aan slepen! (red.: en we weten dat hij er van genoten heeft). Toen, en hoe kan het ook anders in Marokko, werden onze bikkels geseind door een jongen op een fiets die ze heeft meegenomen naar het dichtstbijzijnde tankpunt. Dat wil zeggen, een lading jerry cans met benzine. Het is karma! Want wat zagen de hoogst waarschijnlijk uitgehongerde, uitgedroogde en uitgeracede Afrikagangers? Een auberge! Gerund door de Australische, zeer aardige mevrouw Caren die maar wat graag een tent beschikbaar stelde en een lekkere maaltijd. Zie de link voor de locatie op google maps (en merk bijvoorbeeld, net als ik, meteen even op dat ze pal onder een 'zone militaire' gestationeerd zijn momenteel.... getver! - ik zeg niks, als jullie niks zeggen). Onze teams waren de enige gasten en voelden zich de koning te rijk. Caroline merkt op: ze zeggen hier Dank zei Allah!
 |
| de auberge in 'Erg Chebbi' |
 |
| de WC in de auberge... dank je Caro |
 |
| uitzicht vanuit de tent? |
Vandaag kwam het bericht binnen dat de teams besloten hebben een dagje te blijven hangen in de auberge, omdat Didier niet lekker is. Daarnaast natuurlijk een prima gelegenheid om te genieten van al het moois. Zo hebben ze vanavond vanaf de Sahara duinen de zonsondergang bekeken! Helaas geen foto daarvan.. wellicht later!
En daarmee moet ik jullie weer achterlaten.. tot het volgende bericht. Benieuwd wat ze morgen weer meemaken? Meld je dan aan en volg deze blog!
En daarmee moet ik jullie weer achterlaten.. tot het volgende bericht. Benieuwd wat ze morgen weer meemaken? Meld je dan aan en volg deze blog!
With love,
Flo
maandag 22 oktober 2012
Zondagskleren aan? Nou nee.
Lieve lezers,
Hier weer een update! Het zal voornamelijk de zondag betreffen, waarom.. daar komen jullie nog wel achter.
We waren afgehaakt bij dat de eendencrossers in Marokko waren aangekomen en op weg waren naar zuidelijker regionen, vanwege toch wel behoorlijk vervelend weer (lees: ha! Voor niks uit Nederland/Belgie vertrokken).
Zaterdagavond zijn de teams geland in Berkane (klink op de link om de route te zien) om hun geurzintuig weer even op de rails te krijgen na de boottocht from hell, als we Caroline mogen geloven. Arme stakkers.
Na flink wat uurtjes slaap zaten ze op zondag weer om 10 uur in de auto, met heel dapper het dakje open. Volgens team rood (Daan en Caro) wel flink wat water langs de weg, maar als je het mij vraagt is dat beter dan water in je auto en dus een beetje een loze opmerking. Een strakblauwe lucht werd via de Whatsapp gerapporteerd, maar het was wel behoorlijk fris dus om 4 uur 's middags werd het dakje toch maar weer dichtgeklapt. Onderweg een paar kopjes mierzoete thee genuttigd (Marokkaanse stijl thee zoals jullie wellicht wel weten, bestaat uit suiker, nog een beetje suiker... en wat thee. Niet andersom), de koffie bleek beter te drinken te zijn. Kan Daan toch nog een beetje zijn verslaving op peil houden.
Ook nog leuk: Onderweg veel mooie bergen en aardig zwaaiende mensen, aldus Caroline. Toch fijn dat de locals niet agressief zwaaien (iemand nu ook een visioen over Mr Bean in een open oldtimer in New York?).
Daarnaast ook veel politiecontrole onderweg. De eendjes, volgeplakt met stickers, met Nederlandse kentekens en wat verwaarloosde passagiers erin, vallen dus toch op. Hmm.Maar na een uitleg over de reis (en waarschijnlijk wat gegoochel met Daans portemonnee) konden ze telkens weer snel door.
Om 22:00 onze tijd (20:00 daar) kreeg ik een berichtje door dat er nog steeds geen hotel was gevonden. Nu zul je je afvragen: hotel? Het was toch vrij kamperen in Marokko en de bedoeling was toch Dakar-style afzien? Mmmm ja, maar de duisternis overviel de teams rond een uur of 7. Oja, en het land was overal ondergelopen (had die loze opmerking toch zin). (psssss en Liesbeth en Didier durfden niet!).
Anyways, hoewel ik me toch wel wat zorgen begon te maken over hoe mijn ouders de nacht door gingen brengen in verlaten, ondergelopen Marokko, kreeg ik daarna al snel bericht dat er een hotel was bespeurd in Boubnib (ik zou graag een link toevoegen maar die plaats kent Google niet, dus ik vrees op een spelfout!), met vieze kamers maar wel een verse Marokkaanse tajine. En dat was het einde van alweer dag 3!
En waarom was er nou ook alweer meer te vertellen over zondag? Oja hierom: het (enige) berichtje van Caro van vandaag:
Zon. Korte broek weer.
En daar laat ik jullie mee achter voor vanavond.
With love!
Flo
Hier weer een update! Het zal voornamelijk de zondag betreffen, waarom.. daar komen jullie nog wel achter.
We waren afgehaakt bij dat de eendencrossers in Marokko waren aangekomen en op weg waren naar zuidelijker regionen, vanwege toch wel behoorlijk vervelend weer (lees: ha! Voor niks uit Nederland/Belgie vertrokken).
Zaterdagavond zijn de teams geland in Berkane (klink op de link om de route te zien) om hun geurzintuig weer even op de rails te krijgen na de boottocht from hell, als we Caroline mogen geloven. Arme stakkers.
Na flink wat uurtjes slaap zaten ze op zondag weer om 10 uur in de auto, met heel dapper het dakje open. Volgens team rood (Daan en Caro) wel flink wat water langs de weg, maar als je het mij vraagt is dat beter dan water in je auto en dus een beetje een loze opmerking. Een strakblauwe lucht werd via de Whatsapp gerapporteerd, maar het was wel behoorlijk fris dus om 4 uur 's middags werd het dakje toch maar weer dichtgeklapt. Onderweg een paar kopjes mierzoete thee genuttigd (Marokkaanse stijl thee zoals jullie wellicht wel weten, bestaat uit suiker, nog een beetje suiker... en wat thee. Niet andersom), de koffie bleek beter te drinken te zijn. Kan Daan toch nog een beetje zijn verslaving op peil houden.
Ook nog leuk: Onderweg veel mooie bergen en aardig zwaaiende mensen, aldus Caroline. Toch fijn dat de locals niet agressief zwaaien (iemand nu ook een visioen over Mr Bean in een open oldtimer in New York?).
Daarnaast ook veel politiecontrole onderweg. De eendjes, volgeplakt met stickers, met Nederlandse kentekens en wat verwaarloosde passagiers erin, vallen dus toch op. Hmm.Maar na een uitleg over de reis (en waarschijnlijk wat gegoochel met Daans portemonnee) konden ze telkens weer snel door.
 |
| Mr Kameel die al een paar reizen meegeniet... |
Om 22:00 onze tijd (20:00 daar) kreeg ik een berichtje door dat er nog steeds geen hotel was gevonden. Nu zul je je afvragen: hotel? Het was toch vrij kamperen in Marokko en de bedoeling was toch Dakar-style afzien? Mmmm ja, maar de duisternis overviel de teams rond een uur of 7. Oja, en het land was overal ondergelopen (had die loze opmerking toch zin). (psssss en Liesbeth en Didier durfden niet!).
Anyways, hoewel ik me toch wel wat zorgen begon te maken over hoe mijn ouders de nacht door gingen brengen in verlaten, ondergelopen Marokko, kreeg ik daarna al snel bericht dat er een hotel was bespeurd in Boubnib (ik zou graag een link toevoegen maar die plaats kent Google niet, dus ik vrees op een spelfout!), met vieze kamers maar wel een verse Marokkaanse tajine. En dat was het einde van alweer dag 3!
En waarom was er nou ook alweer meer te vertellen over zondag? Oja hierom: het (enige) berichtje van Caro van vandaag:
Zon. Korte broek weer.
En daar laat ik jullie mee achter voor vanavond.
With love!
Flo
zondag 21 oktober 2012
Dag 1 en 2 in Marokko
Hallo beste lezers,
Weer een update van de reizigers binnen gehad! (ten minste, ze sms'en wat af, alsof het niets kost, maar we kunnen er weer een verhaaltje van breien). Gisteren (zaterdag) hebben de teams de boot genomen in de ochtend, die van Almeria naar Nador (Marokko) vaart (zie foto). De overtocht zou zo'n 6 uur gaan duren en tot grote schrik van de toch wel ietwat verwende Afrikagangers hadden ze geen ontbijt genuttigd! Op de boot ging het er toch wel wat anders aan toe dan de lieflijke veerpondjes die we kennen in Nederland. Het was erg druk, en alle passagiers (lees: behalve de blanke huidjes waar de blog om draait) gingen gewoon languit op de grond liggen slapen. Nu is dat niet het grootste probleem, aldus Caroline. Het vervelendste vond zij toch wel.. de geur! 'ze hebben nog nooit van deo gehoord hier, wat een lucht... nog 6 uur varen...' werd er moedeloos gesms't. Sterkte!
Weer een update van de reizigers binnen gehad! (ten minste, ze sms'en wat af, alsof het niets kost, maar we kunnen er weer een verhaaltje van breien). Gisteren (zaterdag) hebben de teams de boot genomen in de ochtend, die van Almeria naar Nador (Marokko) vaart (zie foto). De overtocht zou zo'n 6 uur gaan duren en tot grote schrik van de toch wel ietwat verwende Afrikagangers hadden ze geen ontbijt genuttigd! Op de boot ging het er toch wel wat anders aan toe dan de lieflijke veerpondjes die we kennen in Nederland. Het was erg druk, en alle passagiers (lees: behalve de blanke huidjes waar de blog om draait) gingen gewoon languit op de grond liggen slapen. Nu is dat niet het grootste probleem, aldus Caroline. Het vervelendste vond zij toch wel.. de geur! 'ze hebben nog nooit van deo gehoord hier, wat een lucht... nog 6 uur varen...' werd er moedeloos gesms't. Sterkte!
Toen de teams 's middags aankwamen, was het natuurlijk tijd voor de gevreesde grensovergang in de haven. Oude trauma's van 5 uur bij een grensovergang doorbrengen met 30 deux-chevaux terwijl het ene na het andere paspoort wordt ingenomen en misschien niet meer terugkomt, en Daan al in zijn portemonnee begint te graaien omdat hij ervan overtuigd is dat ALLES te koop is, kwamen weer bovendrijven. Maar wat bleek, met een krabbeltje hier en daar stonden de avonturiers al snel weer buiten, met een vers Marokkaans visum in het bezit. Een wonder! En dus was het sneller dan verwacht door, en het land in. Mogen we stellen dat nu echt het avontuur begint? Hier de laatste sms van vandaag, vanuit (niet zo warm) Marokko.
We rijden weer. Koude wind, wat wolken
en zon. Langs kale weg. Af en toe een
ezeltje langs de weg of wat schapen.
Dak van de auto wel open.
(red.: klinkt nog niet echt heel spannend he? Waar zijn de olifanten? De Saharabergen? De gebroken draagarmen?!)
With love!
Flo
Flo
vrijdag 19 oktober 2012
The journey continues... In Marokko!
Lieve lezers,
He, wat is dat nou?? Een nieuw bericht op de blog van Daan en Caro? Jahwohl! Voor degenen die het allemaal weer eens niet hebben meegekregen.. en dat zullen er veel zijn.. ze zijn er weer eens (heel sneaky dit keer) tussenuit geknepen!
Samen met het oude vertrouwde team Didier en Liesbeth zijn onze eendenfanaten in de auto gesprongen voor een tour de Maroc. En dit keer... helemaal op eigen houtje. Geen voorgekookte maaltijden inclusief dessert, geen gespreide bedjes, geen 112-truck achteraan de kolonne om je motor weer aan de praat te krijgen.
Vanmorgen om 7:30 was het vertrekken naar vliegveld Eindhoven. Nu zult u wel denken: vliegveld? Jazeker. De teams hebben een slimme constructie bedacht, waarbij de auto's in een vrachtwagen naar zuid-Spanje zijn vervoerd. Daar stonden ze al enige tijd op de Afrikagangers te wachten, die dus vanmorgen naar Spanje zijn gevlogen om ze op te pikken. Slim natuurlijk, want dan hoefden ze niet door (regenachtig) Europa te rijden voor de eerste paar dagen en kunnen ze meteen doorsteken naar waar het echt om draait: Marokko. Want dat is het doel van deze reis, die twee weken (en een beetje) zal gaan duren. Het land van
tajines, couscous, mierzoete thee en .. tja.. ik weet eigenlijk alleen dingen over het eten.
Nu hebben de teams me gevraagd om de blog weer nieuw leven in te blazen, zodat het thuisfront mee kan genieten van wederom een Afrikaans avontuur. En welja, waarom niet. We hebben toch niets beters te doen hier in ons druilerig 15 graden landje.
Hierbij dus het eerste (en tevens laatste) bericht van de oudjes (plus 2 foto's hierboven te bewonderen): Nadat ze goed en wel geland waren op de luchthaven van Malaga in Spanje, werden ze door het transport bedrijf die de auto's had vervoerd, netjes opgehaald en herenigd met hun kindjes (lees: ik heb het nog steeds over de auto's hier. De kindjes zouden WILLEN dat ze in een vrachtwagen naar zuid-Spanje waren gereden, want daar is het vast beter weer). Daarna was het nog geen tijd voor ontspanning, maar zijn de twee geitjes eerst afgezakt naar Almeria, een kustplaats in Spanje helemaal in het zuiden. Daar hebben ze een hotelletje gepakt (niks te kamperen en afzien). Mijn verwachting is dat ze morgen een boot pakken naar de overkant, we zullen het meemaken. Ik hou jullie op de hoogte! En voor het afscheid nog een plaatje van de Costa Almeria om jullie lekker te maken... wat hebben ze het toch zwaar he!
With love,
Flo
He, wat is dat nou?? Een nieuw bericht op de blog van Daan en Caro? Jahwohl! Voor degenen die het allemaal weer eens niet hebben meegekregen.. en dat zullen er veel zijn.. ze zijn er weer eens (heel sneaky dit keer) tussenuit geknepen!
Samen met het oude vertrouwde team Didier en Liesbeth zijn onze eendenfanaten in de auto gesprongen voor een tour de Maroc. En dit keer... helemaal op eigen houtje. Geen voorgekookte maaltijden inclusief dessert, geen gespreide bedjes, geen 112-truck achteraan de kolonne om je motor weer aan de praat te krijgen.
Vanmorgen om 7:30 was het vertrekken naar vliegveld Eindhoven. Nu zult u wel denken: vliegveld? Jazeker. De teams hebben een slimme constructie bedacht, waarbij de auto's in een vrachtwagen naar zuid-Spanje zijn vervoerd. Daar stonden ze al enige tijd op de Afrikagangers te wachten, die dus vanmorgen naar Spanje zijn gevlogen om ze op te pikken. Slim natuurlijk, want dan hoefden ze niet door (regenachtig) Europa te rijden voor de eerste paar dagen en kunnen ze meteen doorsteken naar waar het echt om draait: Marokko. Want dat is het doel van deze reis, die twee weken (en een beetje) zal gaan duren. Het land van
tajines, couscous, mierzoete thee en .. tja.. ik weet eigenlijk alleen dingen over het eten.
Nu hebben de teams me gevraagd om de blog weer nieuw leven in te blazen, zodat het thuisfront mee kan genieten van wederom een Afrikaans avontuur. En welja, waarom niet. We hebben toch niets beters te doen hier in ons druilerig 15 graden landje.
 |
| De Spaanse maaltijd |
.JPG) |
| De eenden worden opgepikt in Malaga |
Hierbij dus het eerste (en tevens laatste) bericht van de oudjes (plus 2 foto's hierboven te bewonderen): Nadat ze goed en wel geland waren op de luchthaven van Malaga in Spanje, werden ze door het transport bedrijf die de auto's had vervoerd, netjes opgehaald en herenigd met hun kindjes (lees: ik heb het nog steeds over de auto's hier. De kindjes zouden WILLEN dat ze in een vrachtwagen naar zuid-Spanje waren gereden, want daar is het vast beter weer). Daarna was het nog geen tijd voor ontspanning, maar zijn de twee geitjes eerst afgezakt naar Almeria, een kustplaats in Spanje helemaal in het zuiden. Daar hebben ze een hotelletje gepakt (niks te kamperen en afzien). Mijn verwachting is dat ze morgen een boot pakken naar de overkant, we zullen het meemaken. Ik hou jullie op de hoogte! En voor het afscheid nog een plaatje van de Costa Almeria om jullie lekker te maken... wat hebben ze het toch zwaar he!
With love,
Flo
Abonneren op:
Posts (Atom)