Enkele foto's

Hier enkele hoogtepunten van de reis !

Arrivé!

Hier volgt het voorlopig laatste bericht voor de blog! Want ja, ze zijn allemaal weer terug van waar ze vandaan komen: de Touareg Trail gangers- 2011 edition. Vanmorgen om 6u kwam ik ze allemaal tegen bij Brussel Airport, de meesten in Touareg t-shirt en allemaal zeer voldaan natuurlijk. Dat, en zeer harig, kleverig en soms zelfs ruikend. Zo'n nachtje vliegtuig doet ze geen goed! Natuurlijk waren de Afrikareizigers ook behoorlijk bruin (jaloers!).
Mijn lieve ouders vonden het onthaal met bloemen, taaikoek en stroopwafel erg leuk en lekker, en daarna was het snel naar huis om nog even wat uurtjes slaap te pakken. Ik heb dat inmiddels ook gedaan, maar wilde jullie toch even laten meegenieten van hoe ik team rood aantrof op het vliegveld. Zie de foto dus!

Ik hoop snel wel een zooi foto's te kunnen plaatsen van de camera van Daan en Caroline, dus dan krijgen jullie die nog te zien!

En voor nu: bedankt voor het meelezen en meegenieten!!!

With love,

Flo

De eindstreep bereikt

Lieve lezers,

Het is zover: de eindstreep is bereikt! Vanmiddag om 15:00 ontving ik het volgende bericht:

'Gearriveerd in Grand Popo, spectaculaire aankomst

in convooi met alle 2cv's. In lange rij langs de zee

gezet en toen met z'n allen tegelijk de zee in gesprint.

Zeewater is lauw en hoge golven en flinke stroming.

(red.: zie afbeelding voor een sfeerimpressie van het

strand van Grand Popo.... JALOERS!)

Veel foto's gemaakt iedereen. Echt een ontlading!

Zitten nu onder afdak en hebben lekker geluncht met

kip en rijst ed. Vruchtjes toe. Laurent is helemaal

emotioneel dat hij het heeft gehaald, na dikke

lasreparatie van gisteravond'. (red.: ja dat klopt,

gisteravond kreeg ik een berichtje dat het chassis (!)

van team blauw was gebroken... en dat de auto door

daan en caro werd getrokken.. heftig! maar kennelijk

is het goedgekomen! Mooi zo!)

En verder nog:

'Didier is erg trots dat hij geen schade heeft gehad

en zonder hulp over het strand en losse zand kan

rijden. Motorboys Jason en Rene krossen als dolle

kinderen over het strand. Tis hier echt fantastisch.

En toch willen we erg graag naar huis naar jullie (red:

ahhhhhhhhhhhh!!!!) We gaan nu maar even siesta

houden.'

Anyway, de eindstreep zoals die officieel was bedacht aan het strand in Benin is dus behaald!!! Morgen is het natuurlijk weer afscheid nemen van de autootjes, want die moeten natuurlijk ooit wel terugkomen... En gaan de teams zich weer opmaken voor de aller-allerlaatste reis: die terug naar het noorden naar Brussel. Ze vliegen vanaf Cotonou in Benin, vluchtnummer SN 264 voor wie het leuk vindt om het te volgen. Ik wil alle teams een hele veilige reis terug wensen, en hoop ze zondagochtend te mogen verwelkomen. Ja, ik zal foto's maken ;)

With love,

Flo

Op naar Benin!

Lieve lezers,

De teams zijn onderweg naar Benin! Dit is het allerlaatste land dat zij zullen aandoen voordat de reis terug naar huis begint.... so sad! De reizigers zullen vanavond overnachten in Abomey, maar dat is wel nadat ze zo'n 195 km hebben afgelegd. Er is soms wat asfalt onderweg, maar met name dirt roads. En dat laatste is natuurlijk het allerleukst, aldus team rood. Deze weggetjes leiden langs kleine dorpjes en daar is natuurlijk altijd genoeg te zien... of moet ik zeggen dat het omgekeerde misschien waar is?? Lijkt mij in ieder geval geweldig om te zien: een hele kolonne van oude 2cv's, rood van het Afrikaanse stof, die langs je huisje scheurt.

Vanmorgen hebben de teams een ochtendwandeling gemaakt met een gids om wat planten te bekijken. ZOals gezegd is Togo veel groener dan de andere Afrikaanse landen die er tot nu toe bezocht waren, en iedereen geniet er met volle teugen van. Onder de bomen waait regelmatig een briesje waardoor het koeler aanvoelt, hoewel de vochtigheidsgraad wel weer voor een behoorlijk klam gevoel zorgt.. Er zijn ook al heel veel vlinders gespot!

Ook het eten gaat nog goed, de aardige inwoners van Togo maken de heerlijkste gerechten klaar, waar vooral Caro goed van kan smullen. ZO kregen de teams een soort wraps gemaakt van gemalen grote wortels, die ze met de hand door een saus konden halen. (red.: zou je nog wel met je handen eten als je zelf zo smerig bent???)

Het laatste bericht was dat er weer een motor was geweest met pech, maar dat het technisch team hem weer aan de praat had gekregen. Ik kan me voorstellen dat als je zo'n end aflegt en dan ook nog op zulke wegen moet rijden, een paar auto's of motoren met pech wel heel normaal zijn. Toch fijn dat hopelijk alle teams de eindstreep zullen halen! Laurent is ook blij, die heeft namelijk weer een nieuwe draagarm (een watte??)...

Ik ben benieuwd waar de teams terechtkomen vanavond. Om toch een beetje een idee te krijgen, heb ik een foto bijgevoegd van de huidige koning van Abomey en zijn vrouwen. Nice! MIsschien komen pap en mam wel net zo bruin terug...

With love,

Flo

Togo en de laatste loodjes

Hoi beste lezers,

Allereerst excuses: ik heb de blog een beetje verwaarloosd. Maar er zijn genoeg sms'jes binnengekomen om een goede samenvatting te geven van de avonturen de afgelopen paar dagen, dus niet getreurd!

De teams zijn nu al een paar dagen in Togo, omdat ze in dit land helemaal naar het zuiden afzakken voordat ze doorsteken naar Benin. Togo is verreweg het mooiste land volgens de Afrika-gangers; het is ontzettend groen, vaak gewoon jungle, en er zijn allerlei dieren te zien en grote mierenhopen langs de weg. De mensen zijn verder ook heel aardig (maar wel opdringerig, maar dat is natuurlijk gewoon Afrikaans). Er wordt veel uitgedeeld aan de kindjes, maar de spullen beginnen nu wel een beetje op te raken. Dat mag natuurlijk: nog maar een paar dagen te gaan!

Maandag hebben de teams over 'mooie tracks' gereden (??) dwars door de jungles van Togo, van Mango (jaja) naar Sokode. Die avond was een bivak gepland, maar uiteindelijk is iedereen bij elkaar gekomen op een groot veld, omdat de organisatie had doorgegeven dat er een varken zou worden gebraden! Maar, toen iedereen er was en lekker was gemaakt, bleek dat het feest niet doorging.... gelukkig hadden de oudjes van team rood wat zakjes gekocht bij de Beversport, van dat droge eten dat met kokend water klaar te maken is. Dus, zij hadden nasi voor het avondeten! Boffen. Het veld bevond zich middenin een Tiek bos (zie afbeelding) en er werd een groot kampvuur gemaakt.

Dinsdag moesten de teams naar Okou. Onderweg moesten er steile hellingen beklommen worden met de geitjes (maar als we de naam moeten geloven dan moet dat toch wel goedkomen!). Niet alle geitjes waren hier even goed in, dus natuurlijk was team rood met de dubbele motor er om ze om hoog te trekken (papa ook weer gelukkig). 1 voordeel van de jungle is wel dat het een stuk koeler is dan in de open velden. Toch is het flink zweten: Caroline vertelde smakelijk over hoe de meesten er nu uitzien: een mengsel van zweet, zonnebrand, rood stof en zand in kleren en op de huid, wat haast niet meer eraf te wassen is. Maar, Daan en Caro houden wel van vies zijn en die genieten er met volle teugen van (heerlijk). Dinsdagavond hebben de teams weer wat bijzonders meegemaakt: slapen bij de nonnen! Op de binnenplaats van het klooster werd het eten geserveerd, en vervolgens konden de teams naast het klooster hun tent opzetten. Op het menu? Spaghetti Carbonara (jongensss dat kan toch niet zo middenin Afrika)..

Vandaag een smsje ontvangen terwijl de teams onderweg waren (tour van 250 km!). Team blauw heeft toch flink wat problemen met de auto. Was het eerste een kapotte schokdemper, nu hebben de remmen het praktisch begeven. De reparaties zorgen voor aardig wat oponthoud, maar de teams hoeven gelukkig niet heel ver te rijden deze laatste dagen. Plus Daan heeft natuurlijk gewoon veel verstand van eendjes en die krijgt ze altijd weer aan de praat.. Go daddy! Vanavond is er weer een bivak op de agenda. De motorboys, team blauw en rood en team didier rijden samen.... veel succes teams!

ZO, dat was het weer, we zijn weer helemaal bijgewerkt. Op naar de laatste paar dagen, want zondagochtend vroeg staan onze bruine Afrikanen gewoon weer op Brussel Airport. En dan is het avontuur weer voorbij.......... noooooo! Maar ik kan niet wachten om alle verhalen 'live' te horen, en natuurlijk de foto's te zien.

Wordt vervolgd!

Flo

Yesss ze zijn gespot!

Ja hoor, het is ze gelukt: onze Afrika gangers hebben olifanten gezien! En hoe... op de safari moesten de eendjes dwars door hoog gras rijden, waarbij er geen hand voor ogen was te zien (wij kennen het gevoel na de mist van de afgelopen dagen... denk er dus dan alleen nog een lekker temperatuurtje bij en wij zijn er ook!). De GPS was dus de oplossing om nog veilig het park uit te komen (red.: ik weet zeker dat mama het heeeeeel leuk vond om de hele tijd met d'r neus op de GPS gedrukt te zitten.....)

En toen zagen ze ze! De olifanten. Naar eigen zeggen zijn ze super dichtbij gekomen en hebben ze gefilmd. Van tevoren waren ze nog wel bang dat de olifanten erg zouden reageren op de felrode kleur van de auto (want kennelijk reageren olifanten op rood met agressief gedrag... fijn om te weten), maar het liep goed af. De olifant schrok wel, maar Daan en Caro eigenlijk ook wel (red.: ahhhh).

Naast de dikke viervoeters hebben de geitjes en teams nog kennis gemaakt met een stel apen, wat herten en een kleine krokodil (nu moet ik spontaan aan dat ene zomerliedje denken: weet je wat ik wil, een opblaaskrokodil....etc).

Gisteravond (zaterdag) hebben de teams weer in een kamp overnacht: de laatste nacht in Burkina. Bij het verzamelen in het kamp werd het eerste slachtoffer geconstateerd: de motor van Berend (?) is gecrasht na een duik in een groot gat. Hij is onherstelbaar beschadigd, maar gelukkig heeft het ondersteunend team van de Touareg Trail een reserve motor bij zich! (red.: ze zijn ook OVERAL op voorbereid). Fijn, Berend! En nu wat voorzichtiger doen graag. Het menu van de avond bestond uit tomatensoep en rijst met kipsaus. Oja en een puddinkje toe (houdt het dan nooit op!!!). Het laatste bericht van de dag was dat de oudjes van team rood en blauw bij de tent zaten met de motorboys, die ze alweer geadopteerd hebben natuurlijk (voor degenen die het nu niet snappen: vraag ze later nog maar eens naar hun Dakar avonturen voorgaande jaren).

Vanmorgen zijn de teams om 5 uur 's ochtends weer vertrokken vanuit het kamp, want ze hadden een lange dag vandaag. 370 km met 'slechte pistes' (red.: wat is dat???), plus de grensovergang bij Togo waar toch wel wat oponthoud wordt verwacht. Dat komt mede doordat mijn lieve oudjes nog geen visum voor Togo hebben kunnen regelen voorafgaand aan de reis.. handiggg. maar ik heb niks gehoord, dus als het goed is, is het goed afgelopen! (red.: dat, of ze zitten nu ergens in een cel van 2x2 te huilen, terwijl de eend gestript wordt voor alles wat 'ie waard is...).

Ik hoop dat de teams goed aankomen bij het eindpunt van vandaag, en dat ze maar weer lekker te eten krijgen. Tot slot nog een kleine toevoeging direct van de bron (van Daan):

19 november om 23:46 (jaja)

'Technisch team heeft veel werk. Daan en Laurent ook met de blauwe eend.'

With love!

Flo

nog 1 week...

Hallo lezers,

Ik heb het even laten afweten maar moet er nu toch echt aan geloven: de volgende blog. Het laatste bericht was dat de avonturiers bij Lake Tengrela waren aangekomen op donderdag, en daar tussen de nijlpaarden hebben gevaren! Die avond kreeg ik nog even het menu doorgesms't : pasta salade vooraf, gevolgd door ratatouille met rijst (dat laatste komt dan in ieder geval nog in de richting van Afrikaans eten!!!) Jongens, waar zijn de gebakken kamelenhoofden?!

De geitjes rijders zijn ook nog verwend met een optreden tijdens het eten; dans en muiek op hele grote xylofoons, door de lokale bevolking. Het werd goed ontvangen maar ondertussen wilden de meesten toch wel erg graag naar bed..... maarja dat is dan ook weer zo onbeleefd!!!

De volgende dag was het op naar Leo. Mijn handige ouders hadden een omleiding gemist en Laurent bevond zich opeens met zijn eendje in het water (is daar wat mis mee?) en Daan kon handig van de situatie gebruik maken om zijn four-wheel-drive te testen. Laurent dus weer veilig op de kant. Daan: 'kijk daar houden wij nou van'

Natuurlijk is het nog steeds super warm, dus daar beginnen we maar niet te vaak over... oeps. Het eten en de hitte valt sommigen wel verkeerd, aldus Daan en Caro: er waren al aardig wat 'buikpatienten' de afgelopen dagen. Maar, de ras-Afrikanen (a la mijn ouders) hebben er nog geen last van gehad. Niet meer dan normaal, in ieder geval.... :)

Vrijdagavond hebben ze doorgebracht in een half bivak kamp, met wederom slechts een paar douches voor de hele kolonne. Daan en Caro: 'ach, wij vinden vies zijn wel leuk'. Juist ja. Op de planning stond om vandaag (zaterdag) de grens met Togo te passeren, maar die plannen zijn gewijzigd! Vanmorgen kreeg ik een berichtje dat besloten is nog even in Burkina te blijven om een wild park te bezoeken: en hopelijk wat olifanten te zien! Dat was eigenlijk wel zo fijn, want niemand had echt goed geslapen.... in de bivak klonk namelijk een vogel als een wekker alarm, volgens les parents, waardoor iedereen de halve nacht wakker is gebleven. Dat is het leven jongens!

Verder is nog gerapporteerd dat de eerste kindjes met hongerbuikjes zijn gesignaleerd. Hele zakken lollies worden er uitgedeeld aan deze kindjes, die altijd heel erg lief zijn voor de teams. Verwen ze maar goed jongens! (en het scheelt kilo's in de auto's natuurlijk)

Vanavond krijg ik te horen of de olifanten gespot zijn, dus ik laat het jullie nog weten!

With love,

Flo

Hippo camp en gevaarlijke acties

Bamako-Lake Tengrela

Hallo lieve blog-volgers,

Het is weer tijd voor een update.. houdt het dan nooit op!!! :)

Ik heb gisteren het eerste gesprek gevolgd met de oudjes (kuch) over de satelliettelefoon, dus wel een gave ervaring. Dank u Nasa!!! Het gaat goed met de teams, ze klinken moe maar tevreden. De avonturiers bevinden zich nu bij Lake Tengrela in Burkina Fasso; ze zijn vandaag de grens van Mali overgestoken. Het kamp waar ze zitten wordt ook wel het Hippo Camp genoemd, iemand een idee waarom? Juist. Dus Daan vertelde trots van zijn boottochtje tussen de nijlpaarden door! Er zijn mooie foto's gemaakt, die wij lekker nog niet mogen zien. Flauw he.

Daan wilde nog wel even delen met de wereld dat je nooit met Laurent in 1 bootje moet gaan zitten als je tussen enorme dieren door vaart (die er ook nog eens bekend om staan agressief te zijn)... Als Laurent namelijk enthousiast wordt, gaat hij op en neer wippen en tja, daar gaat je evenwicht. Gelukkig had iedereen al zijn armen en benen nog.

Over gevaarlijke acties gesproken, ik kreeg ook nog te horen dat er een geitje vandaag over de kop is geslagen... De rijders in kwestie waren in het donker vertrokken, wat dus niet zo slim bleek te zijn achteraf (red.: denk aan de kuilen jongens!). Gelukkig waren de inzittenen ok, vanwege de geinstalleerde rolkooi (halleluja). De eend was behoorlijk total-loss, maar schijnt nu weer te rijden! Ik vind het maar knap. Sterkte, jongens! En voor de rest: DOE ALSJEBLIEFT VOORZICHTIG!

Vandaag hebben de teams weer een bivak bij het meer, morgen rijden ze door naar de plaats Leo, ook in Burkina nog. Het is nog steeds heet, en nog steeds geweldig. (Quote van Daan).

Quote van de dag (ook van Daan, I wonder why!)

'Ja en die mensen die kunnen dus echt niet tellen hier. Voor twee blikjes cola pakken ze al hun mobiel om het uit te rekenen.. dat gaat dus helemaal nergens over!'

Ten slotte nog een huishoudelijke mededeling: ik hoorde dat er mensen zijn die moeite hebben om een bericht te plaatsen op de blog. Ik heb geen idee waarom dit niet lukt, maar ik ga het uitzoeken. Blijf vooral proberen :) gratzie!

With love,

Flo

Ruige foto's en een kok om mee te nemen

Manantali-Bamako

Beste lezers,

Het is weer tijd voor een blog. Ik word overspoeld met sms'jes en foto's momenteel dus ik moet het weer even op papier zetten!!! Gisteravond van de reizigers zowaar wat e-mailtjes gehad, ook van team Blauw (Agnes en Laurent Vrolijk), dus van alle kanten komt de informatie deze kant op.

Gisteravond zijn de teams aangekomen in een hotel (!!) in Bamako. Uit de enthousiaste sms'jes maak ik op dat ze maar wat blij waren met een echte douche en wc, helemaal voor jezelf, en om even uit de zanderigheid te zijn. Want de campings daar in Afrika, dat is ook niet veel. Agnes schreef in haar mail over de camping: 'een zandbak van 40x40m met 1 douche en wc voor 100 pers'. We kunnen ons hier wel een voorstelling bij maken, denk ik zo...

De rit van gisteren was wel afzien voor de teams, met veel snelweg en veel kilometers.. En oja, dan wel de snelwegen waar ik het in de vorige blog over had. Maar volgens Daan is het bijna afgelopen met de snelwegen in de tour, waarbij ik dacht: waar gaan ze dan op rijden???? Maargoed, het off-road rijden met een geitje is natuurlijk altijd nog het allerleukst. Met of zonder schokdemper, nietwaar Laurent?

De teams hebben het reuze naar hun zin, lees ik in de berichtjes, en de sfeer in de groep is ook goed. Wel afzien met het verschrikkelijk hete weer van +40 graden of hoger, waarbij het pas vanaf 17.00 's middags begint af te koelen. Wat erg voor de teams dat zij daar zitten, wij kunnen heerlijk elke ochtend het ijs van de autoruiten krabben! Toch lees ik in een verslagje van Agnes dat het 's nachts dan weer behoorlijk kan afkoelen, en dan zit je daar met je korte broekjes en luchtige shirtjes... sterkte!

De teams hebben even rust in Bamako, ze krijgen een ochtendje vrij om alles te wassen en even bij te komen. Voor wie het zand in Afrika niet kent: het is echt een soort rood stof dat o-ve-ral gaat zitten, dus dat wassen zal een heel karwei worden. Maar dan zijn de teams wel weer fris voor weer een dagje crossen!

Tot slot nog een ode aan de koks die meereizen met de Afrikagangers. Elke dag wordt me weer medegedeeld wat ze nu weer voor lekkers krijgen bij het eten. Gebakken ei en spek bij ontbijt, en 's avonds altijd het driegangendiner. Gisteren was het weer raak:

Menu des chauffeurs 2cv en Afrique:

- gevulde perzik met tonijnsalade

- gebakken aardappelen met hachee en boontjes

- rode meloen na

Helaas lieve papa, dit keer kan je niet bij thuiskomst opscheppen dat je zoveel bent afgevallen!!! Ik vrees voor het ergste. Maar je krijgt in ieder geval goed te eten. En mama wil de kok adopteren, dat je het maar even weet...

Oke, geniet van de feauteaus en tot het volgende bericht!

With love,
Flo

It runs in the family

Sjjjj nog even wachten, en je weet waarom ik hier een plaatje van een verwaaide tent plaats! :-)

Hoi iedereen,

Hier weer een update, gaat goed zo he! Dat krijg je als je ouders je elke dag sms'en... ze proberen me echt jaloers te maken!!! De teams hebben vandaag 160 km hardcore offroad gereden (Daans exacte woorden dus nee ik weet niet wat dat betekent!), en gezwommen in de watervallen van Gouina. Vanavond overnachten ze in Manantali, ergens in Mali. Morgen moeten ze weer een schrikwekkende 340km afleggen met de eendjes naar de volgende bestemming..... succes jongens! De sms'jes die ik kreeg, waren al behoorlijk toereikend voor wat ze hebben gedaan dusssss ik dacht, vandaag hoef ik even niks te doen maar ik geef gewoon even door wat zij me hebben gestuurd :) bij deze!

Van Daan en Caro:

Zondagavond, half 1 's nachts (en bedankt)
'Liggen in tentje aan de senegal rivier in Mali,

Stinkt naar nijlpaarden. Heet vandaag, 45

graden ofzo

We hebben gezwommen, was stromend water,

dus. (red.: in stilstaand water mag je dus niet

zwemmen, daar kunnen veel bacterien in zitten)

Chili con carne op. Mmm, was goed om de tent

omhoog te houden vannacht...' (red.: en we

weten allemaal wie daarvoor verantwoordelijk

was.....)

Vandaag, 14:50 onze tijd (dus uurtje eerder bij hen)

'Gezwommen bij de watervallen, lekker hoor. Wel

warm water... minder fijn.

(red.: ik kan me voorstellen dat een bad nemen bij

45 graden niet echt een opluchting is. Behalve

voor de geur dan.)

Hier heet maar gaaf. Al hele rotspaden beklommen,

best steil. Maar de geitjes doen het goed.

Vooral die van ons natuurlijk.

(red.: Geitjes is Belgisch voor Eendjes, wat weer

Nederlands is voor Deux Chevaux -2cv-. Snappen

jullie 'm nog?)

Vanavond om 20:00

PS: voor de Dedier en Liesbeth fans die deze blog

ook lezen: Daan en Dedier hebben samen onder

de tuinslag gedoucht vanavond... want de douche

was nogal goor. (red.: jammie)

We staan nu met de tent in hoog dor gras en

worden weer overspoeld door kindertjes, maar

het opperhoofd heeft ze heel boos weggestuurd

(red.: ahhhhh!!!!!)

... Met heel veel ballonnen hoor. (red.: that's more

like it).

Dat was het!

Anyway, benieuwd waar ze nu vannacht weer terechtkomen, en of ze nou eens een keer internet hebben!!! We gaan het meemaken, in yet another episode of Caro and Daan in the jungle.......

exclusively on blogspot.com!

With love,

Flo

Mali bereikt

Hallo allen,

Hier een nieuwe update met een kleine wijziging voor de reis van zaterdag (gisteren). Ik kreeg gisteravond een belletje dat de teams nog niet aangekomen waren! Want het was geen 300 km die afgelegd moest worden, maar ietsje meer... 480 km! En dat is op de mooie Europese wegen al zwaar, maar al helemaal op de slechte wegen in Afrika. De teams waren de dag ook nog eens begonnen met een groot stuk off-road, wat natuurlijk supergaaf is, maar daardoor schoot het nog minder op! Op de slechte wegen die daarna volgden, was het ook een soort slalom, vertelden de avonturiers, want er zaten ontzettend veel kuilen in de weg... daar heeft Laurent (team blauwe eend) ook al zijn schokdemper verknald! En dat op de 2e dag.. oei! Maar, daar verzinnen ze wel weer wat op. Na dit stuk snelweg volgde er ineens een weg waar ze voor het eerst WEL de 100 km/h konden halen, want zo vertelde Caroline: die weg was gesponsord door de EU. En dat hebben ze geweten.

Afijn, na een lannnnge dag zijn ze toch aangekomen, natuurlijk wat dichter bij de Malinese grens dan verwacht was. Toch vonden de teams het allemaal prima: het eten stond ten slotte alweer klaar!

Vandaag (zondag) zijn de teams de Malinese grens overgestoken, en op weg gegaan naar een stel watervallen waar ze vanavond zullen slapen. De reis was niet zo lang, werd me verteld, dus ik hoop dat ze vandaag weer een beetje kunnen bijkomen. Toch klinken ze nog even enthousiast op het begin! (en ik krijg ook elke keer weer te horen hoe heet het daar is... ja fijn! En ik dan!) Er zouden ook wat foto's onderweg zijn van de camping van afgelopen nacht, maar ik heb niks ontvangen :( misschien komen ze nog, en misschien moeten jullie die dus missen! Ahhh.

Tot het volgende bericht!

With love,

Flo

Bivak met vla

Hallo iedereen,

Hier een nieuwe update na een kort maar krachtig telefoongesprek van gisteravond. De teams hebben gisteren een tocht van 'slechts' 60 km gemaakt vanaf Lac Rose richting het oosten, en hebben vannacht overnacht in de wildernis!! Een bivak, heet dat dus. Dit keer wel een hele andere ervaring dan de vorige jaren: het begeleidende team had een paar generatoren neergezet voor de nodige verlichting bij de autootjes, en er werd een heus driegangendiner neergezet met, jawel: spaghetti, en als toetje een heerlijke Belgische vla met speculaaskruimeltjes (de Sint is ten slotte weer in het land!). Onze avonturiers konden er wel om lachen, en het werd natuurlijk hartelijk ontvangen na een zware dag. Want wie weleens in een Eend heeft gereden, weet dat het niet zo ontzettend comfortabel is. Tel daar de opgebroken Afrikaanse wegen bij op, plus de arme kindertjes die onderweg bij je komen bedelen om het een en ander, en je weet dat het niet zo opschiet. De eerste ballonnen zijn al uitgedeeld aan deze kindjes, maar de zelfgemaakte armbandjes worden bewaard totdat de echte arme kindjes gespot worden, aldus Caroline.

Verder ook weer wat nieuwe dingen gezien op de reis, zoals enorme baobab-bomen! Het bivak kamp is ook opgezet onder deze joekels, zie de afbeelding voor een voorbeeldje (die ik heel vernuftig van internet heb geplukt jaja).

Allee, vandaag staat er een iets heftiger reis op het programma: zo'n 300 km moet er afgelegd worden, verder naar het oosten, in de richting van de Malinese grens. Uiteindelijk zullen onze teams ongeveer 200 km van deze grens op een camping gaan overnachten (Daan: 'dus met wc's enzo!!...'). Ik hoop vooral dat er een internetverbinding is, want wij willen foto's! (nietwaar?)

Ik wens de teams veel succes op deze zware zaterdag!

With Love,

Flo

De eerste foto's

'

Hallo allemaal!

Het is zover, bij het openen van mijn mail stonden de eerste foto's op me te wachten.. en die mogen jullie natuurlijk niet missen! Gisteravond nog een paar sms'jes gehad van de oudertjes dat ze goed waren aangekomen in Dakar (en een telefoontje om 12u 's nachts om het af te maken.. Caro: 'O, we dachten dat het bij jullie een uur vroeger was!' Nou nee dus. Daar gaat de nachtrust). De Eendjes waren tegen alle verwachtingen in al netjes naar het kamp gebracht (Lac Rose genaamd) dus dat was helemaal super! Wat volgde was dus het vervoer van alle avonturiers naar de eindbestemming, en dat gebeurde per legertruck (Zie het voor je: zes trucks met onrustige safari-Vlamingen en Nederlanders achterin). Maar ook dat werd goed doorstaan. De temperatuur was ook al meteen erg netjes, vergeleken met het ijskoude 5 graden in Nederland... 30 graden!!! Goed smeren jongens!
Voor degenen die het niet weten, Lac Rose is dus het kamp waar bij de Amsterdam-Dakar challenge het eindpunt was. Er staan ronde hutjes met een puntdak voor het luxe safarigevoel, waar de teams in mochten overnachten vannacht.. party!

Het laatste bericht dat mij heeft bereikt, was dat de teams vandaag rustig aan zouden doen, aangezien ze maar iets meer dan 100km te rijden hadden. Ze hebben, als alles goed is, vanmorgen op het strand van Lac Rose geracet met de Eendjes om even in de stemming te komen, en vanmiddag zijn ze vertrokken naar de volgende bestemming (de naam weet ik even niet oepsie). Maar daar hoop ik nog wel wat meer over te horen voor het volgende bericht!

With love,
Flo

The journey begins!

Het is zover!
Vanmorgen om 10u vertrokken we met Daan, Caro en Agnes en Laurent (van de 'blauwe' eend) richting Brussel Airport. Ik moest natuurlijk mee, om de auto mee terug te nemen. De stemming zat er al helemaal in, terwijl de twee stellen elkaar flink zenuwachtig maakten door vragen als 'zijn jullie al begonnen met de malaria pillen...?' en: 'hebben jullie ook zulke rare tickets?' (reactie van Daan en Caro: welke tickets?? :p ) Afijn, nadat die ook nog even snel waren uitgeprint waren ze er toch wel over uit dat ze klaar waren voor vertrek.

Onderweg werd er veel gespeculeerd over de te komen reis, bijvoorbeeld over hoe de Belgische catering zal zijn (jaja, er rijdt een heuse catering mee!) (Caro: 'ik ga dus echt geen chocolade mousse toetjes eten als ik aan het bivakkeren ben in de woestijn... waar is het afzien van vroegah!') en of de auto's nog wel in 1 stuk zijn na de reis op de boot (Daan had nog gedroomd dat er precies niks meer in de auto zat, waarop Caro blij antwoordde: 'We hebben in ieder geval een slaapzak en pyjama, want die zitten in onze reistas *smile*').
Bij aankomst in Brussel werd er verzameld voor de Starbucks (die het totaal niet erg vond dat er zo'n 60 man in safari outfit voor de deur stond te bivakkeren..) en het viel op dat er veel familie mee was om uit te zwaaien. Allee, de satelliettelefoon werd opgehaald en het was alweer tijd om afscheid te nemen! Ik liet mijn parents in goede handen achter, dat is zeker, en heb beloofd om regelmatig een blogje te schrijven over hun vorderingen. (want ja: het schijnt dat al heel wat mensen van de blog afweten!) Dus even voor alle lezers: laat vooral je reacties achter voor Daan en Caroline, dan hebben ze wat leuks te lezen als ze een internetcafe vinden, of na terugkomst :) Vielen dank!

Om half 3 vanmiddag zijn ze vertrokken, voor een vlucht van 6uur naar Dakar. Daar zullen ze de auto's ophalen, en morgen staat het eerste stuk van de rally op de planning! Maar daarover morgen meer...

Voor nu: hopen dat onze Afrikaanse avonturiers goed gaan landen, en dat ze maar een geweldige reis mogen gaan beleven.

With love,
Flo